Potencjalną wadą uzupełnień metalowo-ceramicznych (PFM)  jest ich ograniczona estetyka. Metalowa podbudowa ogranicza odtworzenie naturalnej transparencji i załamania światła, a poddziąsłowy  metalowy brzeg może powodować szarawe przebarwienie dziąsła brzeżnego. Dlatego też w ostatnich latach wzrosło zapotrzebowanie na uzupełnienia pozbawione podbudowy metalowej. Zaowocowało to pojawieniem się szerokiego wachlarza systemów pełnoceramicznych. Poprawa właściwości mechanicznych ceramik dentystycznych poszerzyła możliwości ich wykorzystania oraz spowodowała wzrost  zastosowania klinicznego koron oraz mostów pełnoceramicznych. Obecnie najpopularniejszymi materiałami są dwutlenek cyrkonu oraz szklana ceramika litowo-dwukrzemowa. Ta ostatnia wykazuje translucencję oraz głębię koloru bardzo zbliżoną do zębów naturalnych. Jednakże, ze względu na ograniczone właściwości mechaniczne, jej użycie kliniczne ograniczone jest do wykonywania pojedynczych koron. Ponadto przestrzegana musi być specjalna procedura preparacji. Wyniki najnowszych badań klinicznych ujawniły, że cementowanie adhezyjne tego typu uzupełnień nie jest konieczne. Mechanizm obróbki wzmacniającej oraz postępy w technologii CAD-CAM pozwalają na użycie dwutlenku cyrkonu jako podbudowy do wykonania uzupełnień protetycznych. Należy przestrzegać specjalnych zasad preparacji, aby możliwe było optyczne lub mechaniczne skanowanie oraz sprostanie mechanicznym właściwościom dwutlenku cyrkonu. Bruksizm oraz krótkie korony kliniczne są względnymi przeciwwskazaniami. Dotychczas nierozwiązanym problemem  pozostaje stosunkowo wysoki odsetek odprysków ceramiki licowej. Współczesne dane z literatury naukowej są rozbieżne i podają odsetki odpryśnięć pomiędzy 0% a 45%. Z tego powodu istotne jest odpowiednie poinformowanie pacjenta w momencie rozważania leczenia z zastosowaniem uzupełnień pełnoceramicznych.

 

W świetle aktualnej wiedzy leczenie zaburzeń hemodynamicznych krążenia żylnego kończyn dolnych winno być wieloskładnikowe, przy czym priorytetem jest likwidacja przyczyny choroby.  Pierwotnymi przyczynami choroby są: przewlekły proces zapalny, skłonności genetyczne, wykonywana praca i niewłaściwa dieta. Wszystkie one prowadzą do utraty elastyczności ściany żylnej, poszerzenia średnicy żyły, niewydolności zastawek żylnych oraz nadciśnienia żylnego w wyniku zastoju krwi w obwodowych częściach kończyn. Najczęściej stosowaną metodą leczniczą jest likwidacja refluksu metodami operacyjnymi (otwarta chirurgia: striping, miniflebektomia, wycięcie żylaków, ektazji żylnych) lub metodami wewnątrzżylnymi (światło lasera lub fale radiowe wysokiej częstotliwości, skleroterapia płynem lub pianą zarówno pni głównych, jak i bocznic). Obok wymienionych powyżej istnieje cała gama innych zabiegów hemodynamicznych, spośród których najpopularniejszym jest operacja CHIVA. Kompresjoterapia jest uzupełniającą metodą leczniczą lub też może być metodą alternatywną w przypadku przeciwwskazań do działań inwazyjnych pod warunkiem, że stosowane są wyroby o właściwym stopniu kompresji i są noszone przez cały okres aktywności chorego w pozycji spionizowanej. Farmakoterapia jest bardzo pomocna na każdym etapie leczenia oraz może być samodzielną terapią w klasie C0s, tak zwanej wenopatii niskociśnieniowej. Wybór właściwej terapii należy do lekarza specjalisty, który stale winien aktualizować swoją wiedzę z zakresu flebologii.

lek. dent. Artur Błaszczyszyn, dr Friedhelm Heinemann, prof. Tomasz Gedrange, dr hab. n. med. Marzena Dominiak prof. nadzw.
Katedra i Zakład Chirurgii Stomatologicznej AM we Wrocławiu, Katedra Ortodoncji, Stomatologii Dziecięcej i Prewencyjnej Uniwersytetu Medycznego Ernst-Moritz-Arndt w Greifswaldzie, Niemcy

 

Ocena stabilizacji, stopnia osteointegracji oraz estetyki w strefie estetycznej po implantacji z natychmiastowym obciążeniem w łożu kostnym przygotowanym w sposób tradycyjny (K1)  lub  przy użyciu techniki ultradźwiękowej (KO). W badaniu uczestniczyło 25 osób  z pojedynczymi brakami uzębienia w strefie estetycznej, podzielonych w sposób randomizowany na 2 grupy badane K1 i KO, u których zastosowano implanty tytanowe  tioLogic® firmy Dentaurum Implants GmbH (Pforzheim, Niemcy). Klinicznej ocenie podlegał stan tkanek miękkich (biotyp dziąsła, szerokość dziąsła zrogowaciałego-HKT, poziom brodawki dziąsłowej, obecność  recesji), głębokość szczeliny dziąsłowej - PD, stabilizacja pierwotna (PS) i wtórna (SS) oraz stopień satysfakcji pacjenta. Radiologiczna ocena obejmowała: wyjściową szerokość wyrostka zębodołowego, zanik kości brzeżnej wokół implantu (MBL), grubość blaszki kostnej na policzkowej powierzchni implantu (BThB). Skuteczności implantacji po1 roku od zabiegów wynosiła 100% dla grupy KO i 93,3% dla grupy K1. Wykazano istotną korelację pomiędzy PS a MBL po 1 miesiącu. Nie odnotowano istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupami odnośnie MBL po 6 miesiącach (KO 0.5 ± 0.4mm v K1 0.8 ± 1.3mm), PS ISQ Ostell® Mentor (K0 70 ± 4 v K1 71 ± 4) i SS  (KO 70 ± 2 v K1 72 ± 3),  stanu tkanek miękkich, estetyki oraz poziomu satysfakcji pacjenta. Średnia wartość ISQ Ostell® Mentor 70 ± 4 jest wystarczająca dla zastosowania obciążenia natychmiastowego. Wysoka stabilizacja pierwotna ma wpływ na  mniejszą utratę kości brzeżnej.

Katedra i Zakład Protetyki Stomatologicznej AM we Wrocławiu

 

Wykonywanie procedur stomatologicznych najczęściej związane jest z poprawą estetyki w zakresie uzębienia, choć w przypadku usunięć zębów może powodować jej pogorszenie. Występują też procedury stomatologiczne, które pomimo doraźnej poprawy estetyki uzębienia mogą się przyczynić do powikłań w procesie dalszego funkcjonowania. W większości przypadków poprawa estetyki uzębienia związana jest ze zróżnicowaną do niej dostępnością; przede wszystkim z przyczyn ekonomicznych. Celem pracy jest przedstawienie negatywnych skutków, które związane są z wykonywaniem niestosownych procedur stomatologicznych. Celem pracy jest ukazanie przyczyn, które prowadzą do bezzębia. Materiał badawczy stanowi kompilacja własnych obserwacji uzyskanych u ponad 1000 pacjentów i licznych materiałów źródłowych poświęconych temu zagadnieniu. W badaniach uwzględniono liczne procedury stomatologiczne, które powodowały zaburzenia estetyczne i oceniano je z perspektywy odległego okresu ich przeprowadzania. Uwzględniono czynniki suplementacyjne związane z utrzymaniem prawidłowej higieny jamy ustnej i wybielaniem zębów oraz skomplikowane procedury z zakresu chirurgii stomatologicznej, protetyki i ortodoncji. Stwierdzono, że prawie wszystkie procedury związane z poprawą uzębienia determinują ryzyko występowania powikłań. Jest ono niewielkie, często poprawialne. Ryzyko to uzależnione jest od prawidłowej oceny możliwości biologicznych (często niestety też finansowych) pacjenta przez lekarza przy jego kwalifikowaniu do danej procedury poprawiającej estetykę. Związanej również z prawidłowym funkcjonowaniem wszystkich składowych układu stomatognatycznego. Stwierdzono liczną grupę pacjentów pozbawionych możliwości poprawy swojego stanu uzębienia (estetyki) z przyczyn ekonomicznych. Zwrócono uwagę na konieczność eliminowania niektórych procedur stomatologicznych, które mogą stanowić niebezpieczeństwo dobrostanu w wyodrębnionych grupach pacjentów, a stosowane są głównie z powodów komercyjnych.